10 Januari 2026
De eerste zondag van 2026 stond in het teken van navigeren.
In de ochtend zaten zes mensen verzameld om de grote tafel bij Kees thuis. En op die tafel lagen diverse waterkaarten en een kompas. Omdat de ochtend een cursus voor beginners was begonnen we met ogenschijnlijk simpele vragen als wat zie je allemaal op een waterkaart. Daarna leerden we met behulp van de kompasroos de koers te bepalen. Het was een ontzettend interessante ochtend. Ook werd ons het een en ander verteld over de getijden en stromingen, maar deze onderdelen zouden in de middag verder aan de orde komen in de cursus voor zeevarenden.
19 Oktober 2025
Verslag Sluitingstocht Landsmeer – Broek in Waterland – Landsmeer op 19 oktober
Met 8 deelnemers en 7 kajaks – Linda en Klaas Dirk peddelden in hun nieuwe 2-persoons Aquarius – vertrokken we vanuit Landsmeer richting Broek in Waterland. Het was een frisse start, maar na een half uurtje varen door het schitterende Waterland werden de handen al wat warmer. Even zoeken naar de juiste sloot om na 11 kilometer Broek in Waterland te bereiken. Door de ondiepe slootjes was het af en toe echt door lepelen, want zelfs een kajak zuigt dan het beetje water weg. Vlak voor Broek in Waterland nog even gepest door een snel varend motorbootje, die Cathy bijna op het weiland zette en Jan zich met een machtige lage peddelsteun kranig overeind hield. Nog een klein stukje doorvaren langs de mooie houten huizen, daarna uitstappen om het Pannenkoekenhuis te bezoeken. Helaas troffen we een dichte deur. Navraag of er nog iets van horeca open was in het dorp, deed ons bij het Broekerhuis belanden. Zo konden we de benen ook even in beweging zetten. Het Broekerhuis bleek een gezellig café-restaurant te zijn of kwam dat door het gezellige gezelschap in die gekke kajakkleding?
Na diverse runderstoofjes met patat, pompoensoep, cheesecake, appelgebak, biertjes en koffie gingen we weer – lekker opgewarmd – richting kajaks. Instappen verliep vlot en als compacte groep vertrokken we voor de laatste 7 kilometer. Het weer werd steeds vriendelijker en we kregen het nu echt warm. Zo af en toe raadpleegde Peter nog even Google Maps om de juiste vaarweg te vinden. Probleemloos peddelden we langs mooie woonarken en huisjes voor arbeidsmigranten richting het eindpunt. Na 18,6 kilometer was iedereen zeer voldaan over deze mooie tocht. Kajaks werden weer met vele handen uit het water gehaald en op de trailer of autodaken gelegd. Op naar de loods waar we alles weer netjes hebben opgeruimd, klaar voor een volgend peddelavontuur.
Frits
De Biesbosch Kano Experience ‘25 en Kinderdijk 19-21 September
De Biesbosch is een natuurgebied dat je moet beleven!, is de slogan. In juni zag ik dat de TKBN er een kano experience aanbood, georganiseerd door de DKKV Dajaks, KanoBreda en KV de Biesboschbevers, dat leek me wel een unieke kajakervaring. Op de kaart glurend ligt het vlakbij UNESCO werelderfgoed Kinderdijk in de Alblasserwaard en dat was via de B&B Vertoeven bij Verhoeven makkelijk te bereiken, een weekendje weg in september met de kajaks was snel geboekt.
De Biesbosch is een prachtig natuurgebied, het is het grootste zoetwater getijdengebied van Europa met jungle achtige, meanderende kreekjes met reuzenbalsemien langs de oevers en waar je de ene dag nog met je peddel de bodem raakt, kan het de volgende dag lastig zijn om langs de gevallen bomen te peddelen. Het water hoogteverschil kan oplopen tot 80cm en wanneer het vloed wordt neemt de stroming allerlei verrassingen mee, opletten dus. De flora en fauna zijn uitbundig. Vele uiteenlopende vogelsoorten, waaronder de vis- en zeearend maar ook het grootste knaagdier, de bever, met getalen van 300 stuks zijn er te vinden, meestal meer met schemer, maar overdag kun je de beversporen, aangeknaagde stammen en ”glijbanen” langs de oever her en der zien. De Biesbosch bestaat uit een Sliedrechtse en Brabantse kant, gescheiden door de Nieuwe Merwede. Wij hadden ons voor de Schotbalkentocht en de Zwerftocht opgegeven. De schotbalkentocht komt door een deel v/d Biesbosch waar je normaal (zonder vergunning) niet mag komen, deze was speciaal afgegeven voor de BKE 2025.
Het vrijdagavondprogramma was een vogelpresentatie door Rob Braat, de meeste foto’s had hij zelf gemaakt vanuit de kajak met een mega telelens en engelengeduld. Prachtige plaatjes van vogelsoorten die tijdelijk in de Biesbosch verpozen, o.a. vis-, zeearend, lepelaar, kleine zilverreiger, wulp, koereiger, tureluur, kluut en nog veel meer die mijn “faunapet” te boven gaan.
Zaterdag begint met een zonnetje maar rond de middag kan de anorak aan voor de voorspelde regen. De achter de balkentocht is een 20km, de deelnemers zijn zeer divers, van Belgische afvaartboten tot Canadese kano, deelnemers verspreid uit heel Nederland en erbuiten. Al gauw bevinden we ons in de Hengstpolder, waar we de voorvader secuur moeten volgen om niet vast te lopen op de zandbanken. Echter is het zo laag water dat uiteindelijk de gehele groep met zijn handen buiten boord moet om de kajak af te zetten van de zandbank om vooruit te kunnen komen. Het is laagtij en dat is te merken. Een leuke belevenis, dat “zandhoppen”. Na de middagpauze zet de regen in en vervolgen we onze weg naar Gat van de Hengst waar we groepen zwanen aantreffen, als ik het goed heb, begeven we ons vanaf hier in het gebied met de benodigde vergunning. Echter het gebied waar we naar toe willen is meer open en de donder en bliksem hebben hun intrede gemaakt, waarschijnlijk zal het onweer aan de andere kant blijven hangen, maar de begeleiders nemen geen risico en maken rechtsomkeert, daarbij worden diverse slootjes aangedaan voor de “take the long way home”, iedereen is in opperbeste stemming, zolang er maar doorgevaren wordt om de lichaamstemperatuur op peil te houden. We komen door het gevallen populierenbos en andere slingerende vaarwegen, allemaal even prachtig. Ik hang een beetje achteraan en ben in gesprek met achtervaarder Ad, (varend in een Bylgja, ik hoop dat ik de naam goed heb, van de KV uit Dordrecht), hij vertelt dat de vele gevallen bomen door hun worden ingekort. Met laag water kun je er onderdoor, maar wanneer het vloed is lukt dit niet meer en moet je er omheen. Hij haalt deze stammen met anderen deels weg of kort ze dus in om het gebied bevaarbaar te houden, een initiatief dat niet bij Natuurmonumenten vandaan komt.
Om een uur of drie zijn we terug bij de steiger van Drijf bij het Stay Okay Hostel, maar we hebben niet echt de drang om aan wal te gaan zoals de anderen. De zon schijnt en het is gestopt met regenen. Ad vraagt of we nog een blokje om willen, dat hoeft ie geen twee keer te zeggen. En dus keren we om en duiken een jungleslootje in. Al gauw wijst Ad bever glijbanen en knaagsporen aan, de bevers laten zich niet zien, maar bij schemer heb je kans om ze te spotten zegt hij. Ook herten steken dan zwemmend het Moldiep over, dat lijkt me een bijzonder gezicht, zo’n gewei boven het water uit. Het opkomende tij is te merken, het kreekje begint te stromen en wanneer we op het Moldiep uitkomen moeten we daar oppassen voor takken en stammen die door de opkomende vloed worden meegenomen. Een uurtje later zijn we terug bij de steiger en laden we de kajaks weer op. We nemen afscheid van Ad, waarna we Peter tegen het lijf lopen van KV Poseidon, hij is hier met zijn tweepersoons en heeft vandaag de Stadstocht gedaan en doet morgen de Brabantse Biesbosch.
Hij heeft hier veel gevaren en kent hier aan de Sliedrechtse kant alle slootjes. De Brabantse kant daarentegen is veel groter en daar is hij weleens verdwaald, gelukkig vond hij de weg terug anders was hij nog onderweg geweest, haha.
Zondag is het beter weer, in ieder geval droog. Deze zwerftocht wordt geleid door een Canadese kano met twee opvarenden en twee meevarende honden. De kano manoeuvreert rap door al die slingerende kreekjes, daar hebben wij met de zeekajaks iets meer moeite mee, maar hier leer je prima opkanten, iets wat we de laatste tijd aan het oefenen zijn voor het KVA examen eind september. Het is hoog water en dat is te merken omdat je nu wat vaker over stammetjes heen vaart met de bodem…De orchidee achtige roze oeverplanten, Reuzebalsemien, zijn op hun retour, wat zou het hier 3-4 weken geleden uitbundig geweest zijn. De drijvende “tuintjes” (varens en andere planten groeiende op stammen boven het water) staan nu in het water terwijl ze gisteren nog zweefden als balkonnetjes, wat een verschillen door het getijde, zeker iets om rekening mee te houden, maar ook prachtig om het verschil te beleven. Het zandbankgebied, Hengstpolder, is nu een stuk makkelijker te bevaren, lees je loopt niet vast op de bodem,
maar het volgen van de vaargeul en daarmee de tochtleiders in de kano blijft een must, soms heb je maar een paar cm water onder je. Ook de andere sloten waar bepaalde oeverbanken zich tot ver onder het water strekken maakt dat je op de golfjes en hun beweging moet letten. De groep is grotendeels hetzelfde als gisteren, we kletsen, er worden peddels gewisseld en zelfs een Belgische deelneemster vaart in een geleende Cetus i.p.v. in haar afvaartboot. Binnen haar KV ligt de toon meer op snelheid en niet op grootwater varen. Een afvaartboot onder de knie hebben maakt een zeekajak sturen een eitje, leuk om te zien. Aan het eind van de tocht besluiten we de drukke steiger weer te mijden en het gevaren kreekje van gisteren met Ad, te herhalen, blijft mooi. Wanneer we weer op het Moldiep uitkomen, vaart de andere groep kajakkers voorbij, waardoor we besluiten nogmaals de steiger te mijden en een ommetje via het Wantij te varen, zodat we daarna in alle rust kunnen uitstijgen. We bedanken de organisatie voor deze fantastische Biesbosch belevenis.
De B&B eigenaresse, Margot, vindt het niet erg als we bij hun betonnen steiger te water gaan en de auto die middag op hun parkeerplaats laten staan, ondanks dat we uitgecheckt zijn. Het vertoeven bij Verhoeven was erg aangenaam. De tocht naar Kinderdijk vond ik op kanokaartutrecht van Peter Kuiper. Ik had hem gevraagd of je bij de JC Smitsluis kon overstappen, maar dat wist hij niet. In de B&B lag een informatieboekje over de Alblasserwaard waar ik eenzelfde vaarroute vond, met een beoogde overstap bij de JC Smitsluis, dat zou mooi uitkomen, Margot was zo lief de route te printen. Dus maandag voeren we door Oud-Alblas, schitterende omgeving en lekker rustig vandaag. De route wordt met bordjes op o.a. brugpijlers aangegeven en onderweg
staan genoeg molens om te bekijken. De overstap bij de JC Smitsluis was flink overwoekerd, Richard ging er als eerste uit om te kijken of we aan de andere kant er ook weer in zouden kunnen, uitkijkend (midden tussen het riet) voor fietsers en hardlopers gaf hij het groene licht. De uitstap was wel wat drassig er lag geen steiger of plank, dus besloot ik met een vaartje de dijk op te varen en met een extra optrek van Richard kon ik makkelijk uit mijn oceaankuipje stappen. Na wat getackelde voetgangers, pas op ‘kajak zwenkt uit’, konden we aan de andere kant weer instappen, nee geen Himalaya start, nu zaten we dus aan de Hooge Boezem van de Overwaard, met wat wind mee om op de terugweg (aan de andere kant van hetzelfde dijkje) de wind aan hoge wal te hebben. De acht Overwaard molens doemden op en zagen er allemaal even prachtig uit vanaf het water, veel beter te bekijken dan vanaf dat riet overgroeide dijkje in het midden. Aan het einde bij het gemaal aan de linkerkant was een echte kanosteiger, daar uitgestapt en de boten op het droge gelegd. Een bezoek aan de souvenirwinkel was een must voor de beoogde koelkastmagneet en ook de foto met de “aangetrokken” klompen was natuurlijk een toeristisch buitenkansje. Ik vond het rustig, ondanks dat de meeste bezoekers uit het buitenland kwamen. Na een lunch op een bankje van de vertrokken rondvaartboot, de kajaks aan de andere zijde – bij ook weer een overgroeide kanosteiger – onze vaarweg vervolgd. De molens aan deze zijde van de Boezem zijn van steen, terwijl die aan de Hooge Boezem van riet zijn, de metselstenen zullen wel op geweest zijn, gezien deze eerder gebouwd waren dan de rieten…De te bezoeken museummolen is de oudste zwarte houten molen, we hebben haar niet bezocht maar in plaats daarvan zijn we nog eens over gehopt naar het slootje erachter. Zo konden we de molen ook mooi bekijken aan de andere kant en een bezoek brengen aan de Bio Kaasboerderij van Nico. Een paar dagen eerder had ik ze gemaild, met de vraag of hun winkel ook te bezoeken was met een kajak en of er een uitstapplek was. Nico gaf op mijn gekke vraag een eerlijk antwoord met zelfs een foto en richting aanwijzingen. Volgens hem konden we bij hun op de lage kant wel uitstappen. Aangezien ik een zwak heb voor geiten- en schapenkaasjes kon ik dit niet laten schieten. Dus de stoute waterschoenen (vanochtend aan) en voor we het wisten stonden we al op de oeverwal aan de openbare weg kant. Gelukkig was hun lunchtijd net over en kon ik een flinke slag slaan met geiten-, schaap- en buffelkaas in allerlei gradaties van tijd. Uiteraard werden we in ons kajaktenue herkend van de e-mail, wat de pret niet kon drukken. Met volle armen een trotse foto gemaakt en de kajak ingeladen. Een week later heb ik Nico per e-mail bedankt en de foto’s toegezonden van het allereerste kajakbezoek, hopelijk volgen er meer. Weer in het slootje terug, kwamen de koeien nieuwsgierig kijken en ook de paarden wierpen een nieuwsgierige blik. Terug achter de museummolen weer overgestapt naar de Lage Boezem en onze weg terug vervolgd naar de B&B. Het laatste stuk begon mijn lijf en ledematen wat te strubbelen, ik had ’t end wel in m’n bek zitten, om in ruitertaal te spreken. We liepen Margot weer tegen het lijf bij het opladen van de kajaks en hebben haar nogmaals hartelijk bedankt. Vlakbij de B&B zit een opstappunt met kanosteiger, te vinden op de routekaart van de Alblasserwaard, ik heb mijn bevindingen doorgegeven aan Peter, voor de volgende kajakker. Ik raad je aan een moment te kiezen waarbij het riet niet te uitbundig hoog staat.
Al met al in drie dagen ruim 60km gevaren, maar ik kan het eenieder aanbevelen; Je moet ’t beleven!
Erica
Peddelpraat; Trintelhaven-Urk vv 11-10-2025
Sinds eind april varen we (Richard en Erica) kajak, inmiddels zijn we fanatiek en hebben we de nodige km’s er op zitten, zijn we lid van twee verenigingen en hebben onze intrede in de grootwater vaarwereld gemaakt. Ik ben zo irritant enthousiast dat we inmiddels meerdere kajaks bezitten omdat we van alles willen uitproberen maar nog niet “het grote geld” willen uitgeven aan een nieuwe uit het schap bij Bloem. Onze recente aanwinsten zijn twee Cetussen, een LV en een MV en daar wilden we dolgraag deze tocht mee varen, een mooie test voor ons en de kajaks. Zo stonden we met 16 deelnemers bij de start, waarvan een aantal beginnende grootwater vaarders. Het weer was grauwig, droog en het water was net geen spiegel. Kees zei al het is alles of niks met deze overtocht, dus het werd niks, aan golven dan. Na de meegebrachte appeltaart muffins uitgedeeld te hebben, de briefing gehoord en kaart bekeken te hebben, zette de groep op 80 graden koers naar Urk, al gauw bleek bij Frits een afwijking in zijn kompas en na hergroeperen van de groep werd gezamenlijk de vaargeul bij EZ1 overgestoken. Om 12:00 lagen we op het strand van Urk waar een marathon aan de gang was, maar geen last van hadden. We werden vrijgelaten tot 13:00. Ik ging met de meiden het dorp in om een koelkastmagneet te scoren en een fotootje van de vuurtoren natuurlijk. We konden onze eerste ervaringen uitwisselen, waarbij Renate aangaf het alleen maar erg warm te hebben, waarna een neopreen bikini werd voorgesteld, haha. Na de lunch plofte Richard al in zijn boot, maar werd met een grap en grol van Kees erop gewezen dat er eerst een overleg is, na een hartelijke lach en groepsfoto, zonder Richard (en ik), staken we weer van wal met het kompas op 260 graden richting Trintelhaven. Onderweg kregen we nog wat hekgolven van een boot en dat waren dan ook de enige golven van de hele dag, grapte Kees. Ondanks dat er geen golven waren vond ik het toch een mooie tocht. Ik kon niet alleen verschillende voorwaartse slagen uitproberen, maar het was ook leuk om het groepsgevoel en mijn “nieuwe” boot te ervaren. Ik vond het knap dat de meiden met hun nieuwe Scorpio’s voor het eerst in deze boten voeren en aan een grootwater tocht meededen, toch pittig als je dat niet gewend bent. Rond 15:00 waren we terug bij Trintelhaven, daar werden de nodige rol- en sculloefeningen gedaan, waarbij het bij Carol(ien) een prachtige show was en het bij een ander iets minder goed ging. Ondanks een misschien wat saaie overtocht, heb ik een leuke, gezellige tocht gehad onder begeleiding van Kees en Nico, waarvoor dank. Op naar de volgende grootwatertocht.
Erica
Verslag Zeevaarders weekend in Woudsend 29 aug. t/m 1 sept.
Op vrijdag rond 10.30 uur verzamelden Erica, Richard, Jan, Kees, Werner en Frits zich bij de loods. De trailer was al naar buiten gereden en de Meridian van Fred kreeg snel gezelschap van nog eens 9 kajaks. Helaas moesten Anita en René op het laatste moment afzeggen vanwege privéomstandigheden.
Rond 12 uur vertrokken we richting Woudsend. Via de dijk Enkhuizen-Lelystad verliep de reis voorspoedig en stonden we al even voor 14 uur voor de slagboom. Gelukkig konden we direct genieten van de Friese gastvrijheid en mochten we het kampeerveld al gaan inrichten. Ook de trekkershut was al beschikbaar. Toen het veld was ingericht en de Poseidonvlaggen waren neergezet, konden we in alle rust wachten op de komst van Henny en Fred, André, Marga en Noah en Peter. Erica en Richard hadden een B&B gereserveerd in Woudsend en kwamen later in de middag even op de camping kijken en alvast wat spulletjes in hun kajak stouwen.
Voor Werner, Jan en Kees trok het water zo zeer aan hun kajaks dat ze wel even moesten instappen om een rondje Heeg te varen. Inmiddels hield Frits de wacht om de vouwwagen en 2 caravans naar hun plekkie te begeleiden. De avond werd op de camping doorgebracht en onder de luifel bij Kees werd het tochtplan voor de zaterdag besproken.
Zaterdag 30 augustus
Om 09.45 uur verzamelden we bij de kajaks. Toen ze om precies 10 uur bij het water lagen, gaf Kees de briefing. Het weer, met name de wind (ZW-4) betekende dat bij het opdraaien van het Slotermeer direct tegen de golven in moest worden gepeddeld. Afgesproken werd aan de rechterkant van de vaargeul richting Balk te blijven en elkaar goed in de gaten te houden. Zo begonnen we deze tocht gelijk met een leuke work-out en werden de spatzeilen als snel kletsnat. Bij de ingang van Balk hielden we een korte drijfpauze. Na een slok en een energie-hap peddelden we de mooie Luts in. Dit riviertje loopt eerst door Balk om vervolgens door het prachtige, bosrijke Gaasterland te ‘stromen’.
Een paar kilometer voor de Morra (voorportaal van de Fluessen) vonden we een mooie rustplek om van de meegebrachte koffie, boterhammetjes, salades en energierepen te genieten. Het rook blijkbaar allemaal erg lekker, want het duurde niet lang of een paar nieuwsgierige koeien kwamen even neuzen. Voor het instappen gaf Kees nog aanwijzingen om voor de wind de Fluessen af te varen. Soms lukte het een paar leuke surfjes te maken waarbij de snelheid af en toe boven de 11 kilometer per uur uitkwam. We hielden nog 2 korte drijfpauzes, ook om weer een compacte groep te vormen. Na 30 kilometer kwam de camping weer in zicht. Kees kon het nog opbrengen om de diepte in de vaart te peilen om nog een mooie rol te maken. Onze nieuwe leden Erica en Richard peddelden in de Orions de hele tocht probleemloos mee en vestigden een nieuw tocht-record met deze 30 kilometer. Moe maar voldaan konden we ons geestelijk voorbereiden op een gezamenlijk etentje in Restaurant de Watersport.
De gerechten waren lekker, de sfeer gezellig en de toetjes vulden alle verbrandde calorieën ruimschoots aan.
Zondag 31 augustus
Wederom verzamelden we ons om 09.45 uur bij de kajaks. Kees stelde een mooie tocht voor richting IJlst en Sneek. Aangezien André & family, Peter, Fred en Henny aan het einde van deze dag weer naar huis moesten, zouden we proberen rond 15 uur terug te zijn. Het werd een zeer afwisselende tocht met mooie dorpjes en natuurlijk Sneek met de bekende Waterpoort. Maar ook het natuurschoon en de prachtige Friese wateren droegen bij aan optimaal peddelplezier. Ondanks een af en toe dreigende lucht bleef het droog. Op de kruising met het Prinses Margrietkanaal verzamelden we ons om als compacte groep de oversteek te maken. We bleven keurig naast de vaargeul varen, behalve Peter die zoveel mogelijk wilde surfen op de hekgolven van oplopende motorboten. Dat lukte meer dan voortreffelijk, want binnen de kortste keren was Peter een nietig stipje geworden.
Bij de ingang van de vaart richting Woudsend hielden we nog een korte drijfpauze om daarna rustig naar de camping te peddelden. Hier werden we weer verwelkomd door Henny en Marga. Ook nu maakte Kees weer een mooie rol. Werner en Frits konden nu niet achterblijven en rolden de kajaks alsof ze het elke dag doen. Foto’s werden gemaakt en Erica en Richard konden hun verse record direct doorstrepen, want de teller stond nu op ruim 32 kilometer met een gemiddelde snelheid van 6,4 km. Bravo, jullie mogen best een beetje trots zijn op jullie eerste Zeevaarders-kamp. Ook Fred heeft ongetraind probleemloos meegevaren en toonde na afloop nog steeds als een jonde god.
Toen was het voor André en Fred snel schakelen, want hun plaatsen moesten voor 17 uur vrij zijn. Peter had z’n caravan al snel aangekoppeld en vertrok weer naar huis. Ook bij Fred en Henny was alles snel geregeld, terwijl André met Marga en Noah natuurlijk wat langer werk hadden om de vouwwagen weer rimpelloos op te bergen. Toen Kees ook nog onze mooie vlaggen weer in hun hoesjes stopte, kreeg ik toch even een weemoedig gevoel. Het zat erop, maar we hadden nog een avond, nacht en maandag (tot 14 uur) nog. Terwijl Kees en Jan hun avondmaal gingen voorbereiden, wandelden Erica, Richard, Werner en Frits naar Woudsend om daar nog een culinaire versnapering te nuttigen.
Maandag, 1 september
De camper van Kees, het tentje van Werner en de bungalowtent van Jan moesten op deze dag voor 10 uur weg. Ook m’n trekkershutje moest voor 10 uur leeg zijn. Daarom besloot Kees om rond 11 uur af te spreken voor een afscheidsrondje rond Heeg. Gelukkig mocht ik mede-tochtleider zijn, dus na het rondje Heeg, met tussendoor nog wat privé-peddelles van Kees, gingen we in Heeg op een terrasje genieten van diverse koffie-variëteiten en evenzovele taart-variaties. Nog een laatste stukje door de klotsende golven op de Fluessen en we waren weer bij de camping.
Het Zeevaarders-kamp was nu echt voorbij. De kajaks werden opgeladen, er werd nog even gedoucht en daarna gas op de plank richting de loods. Onderweg spotte Linda ons nog op de A6.
Aankomst Poseidon rond 16 uur, trailer leeggehaald, tassen in de juiste auto’s, de kajaks van Werner en Jan weer op het dak naar huis, paal in de grond, licht uit, loods op slot!
Einde van een top-Zeevaarderskamp. Kees en side-kick René bedankt voor de voorbereidende organisatie en Kees voor de tochtbegeleiding en het vertrouwen in de Poseidon-kajakkers.
Frits
24 Augustus 2025
Eind augustus werd voor de 10de keer SAIL Amsterdam georganiseerd, het gebied waar dit plaatsvindt is tijdens het evenement verboden voor vaartuigen zonder motor. Maar als uitzondering daarop was het mogelijk op de vroege zondagochtend een kanosaluut te brengen aan de Tall Ships in de IJ-haven. Drie Amsterdamse kanoverenigingen namen de organisatie op zich om een groot konvooi van 360 kano’s in goede banen te leiden.
Het was nog donker toen de wekker ging om 5.00 uur, op weg naar de loods genoot ik al van een prachtige Venus en Jupiter aan de oostelijke ochtendhemel en betoverende mistflarden boven de sloten en de weilanden. Cathy, Anita en Irene hadden de boten vooraf al op de trailer geladen dus we konden gelijk vertrekken richting kv Zeeburg. De organisatie daar liep als een geoliede machine, tientallen mensen hadden een taak als een klein radartje in een grote machine die ervoor zorgde dat er maar liefst 120 kano’s binnen een uur probleemloos vanaf hun steiger konden vertrekken. Vóór de ingang van het Sailgebied voegden we ons samen met de kanovaarders die bij de andere verenigingen te water waren gegaan en zo konden we in een groot konvooi langs de Tall Ships, historische boten, marinevaartuigen etc varen. De golven klotsten stevig heen en weer en het was flink opletten met overal waar je voer kano’s en peddels om je heen, maar wat was het indrukwekkend! De boten die daar lagen waren zo groot en zo hoog, wat kun je je dan als kanovaarder klein en nietig voelen. Maar minstens zo indrukwekkend vond ik ons eigen grote kleurrijke konvooi, met een grote variatie aan boten die zich peddelend voortbewogen, de drakenboten met hun ritmische drum waren daarbij de kers op de taart. Eigenlijk ging het allemaal veel te snel en voor we het wisten was het rondje alweer voorbij en viel de grote groep bij het NEMO weer uiteen.
Omdat de dag nog jong was en we nu toch in Amsterdam waren wilden we graag nog even een rondje door de stad maken en vormden we met twee kanoërs uit Uithoorn ons eigen kleine konvooi; via Artis, over de Amstel, en dan rechtsaf de stad in. Wat een mooie indrukwekkende tocht werd dat door al die grachten waar het allengs steeds drukker werd met (rondvaart)boten. Geweldig om al die bekende gebouwen zoals Carré, het Amstel Hotel en het Rijksmuseum, nu vanaf het water te kunnen zien. Het werd al met al een lange en vrij intensieve tocht, want ook de zon liet zich goed zien, dus we waren ook weer blij dat we na vijf uur in de kano voet aan wal konden zetten bij KV Zeeburg, waar de koffie op ons wachtte. Al met al een geweldige, sportieve, zonnige en saamhorige dag!
Verslag Verenigingsweekend KV Poseidon, 16 – 18 mei
Op donderdagavond 15 mei om 19 uur begon eigenlijk het weekend al met het laden van de kajaktrailers. In de loop van vrijdag werden deze opgepikt en koers gezet naar camping Doornenbal in Nieuwersluis. De boerin had een mooi stuk weiland voor ons gereserveerd. Wel was het nodig om de meegebrachte caravans en vouwwagen als een soort windscherm op te stellen. Zo kregen de tentjes nog een beetje beschutting tegen de frisse noordenwind. ’s Avonds werd de briefing gegeven over de tocht van zaterdag. Door de sterke afkoeling in de avond verplaatsten we deze naar de voortent van de gehuurde Hobby de Luxe. Het paste precies en zo werd het nog behaaglijk en gezellig.
Zaterdag om 9 uur vertrokken we – na wat oponthoud door zoekgeraakte autosleutels – met de trailers naar het startpunt aan de Vuntus. Vandaar peddelden we over de plas, de Kromme Rade en de ‘s-Gravelandsche Vaart naar de zelfbedieningsluis richting het Hilversums Kanaal. Na een kilometer op het kanaal bogen we rechtsaf naar de Kortenhoefse Plassen. De bewegwijzerde route leidde ons door het prachtige natuurgebied waar geen motorboten zijn toegestaan. Heerlijk rustig genieten met slechts een Canadees en 2-persoonskano als medevaarders. Een welverdiende lunchstop bij paaltje 10 werd helaas verstoord door knut. Hinderlijke beestjes die ook nog prikken. De tocht leidde ons verder naar het noordelijkste punt van de plassen, daarna via fraai vaarwater terug naar het Hilversums Kanaal. Bij de kanosteiger in Kortenhoef nog een korte pauze ingelast om vervolgens via het kanaal terug naar de Raaisluis te varen. Via de ’s-Gravelandsche Vaart en de Oostelijke Drecht kwamen we op de eerste Plas van Loosdrecht uit. Onder de beschutte wal peddelden we via de Porseleinhaven terug naar de Vuntus. Nog even tegen de wind opboksen en na 26 km was iedereen weer bij de instapplek aangekomen. Moe maar voldaan de kajaks opgeladen en terug naar de camping. Na de welverdiende douche en een biertje vetrokken we naar de Chinees in Breukelen. Lekker eten en gezellig nababbelen. Na de wandeling langs de Vecht terug naar de camping, ging iedereen bijtijds de slaapzak in of onder het dekbed.
Voor zondag was minder wind voorspeld en die bleek ook uit te komen. Zo konden we een mooie rondtocht maken over de 5de en 4de plas van Loosdrecht. Het was wonderbaarlijk rustig op de plassen, zodat we heerlijk ontspannen konden peddelen. Via de Muyeveldsche Wetering en de Kalverstraat konden we nog genieten van veel vogelgezang, fraaie optrekjes en mooie tuinen met hortensia’s. Een fijne afsluitende tocht van 11,6 km eindigend bij onze startplek de Strook. Een fraaie horecagelegenheid aan de 5de Plas. Op dit zonnige terras besloten we – met onze fietsers Ellen en Tineke, deze mooie vaardag met koffie en appelgebak, of broodje met een biertje, wijntje of gemberbier.
Nadat alle consumpties waren genuttigd vertrokken we naar de camping. Daar werd het grote inpakken gestart en rond 16 uur vertrokken de laatste Poseidon peddelaars van de camping richting loods, behalve Klaas-Dirk en Linda die nog even gingen nagenieten. Kajaks weer netjes op hun plek en het weekend was nu echt voorbij.
Een gezellige groep mensen, de afwisselende natuur, het weer en het afwisselende vaarwater hebben dit weekend tot een mooie belevenis gemaakt. Op naar volgend jaar met nog meer enthousiaste deelnemers.
KVA-examen en peddelen bij Langedijk, Mei 2025
Het leek me leuk om mee te doen met de cursus KVT maar zonder KVA diploma mocht ik helaas geen examen doen. De aankondiging van de KVA cursus van vorig jaar had ik gemist dus ik zocht naar een oplossing. Kees kwam met de suggestie om het KVA examen bij Kanowaard in Heerhugowaard te doen.
Ik had al gauw positief contact met Nico. De KVA examens bij Kanowaard waren doormiddel van een voortgangslijst al afgenomen maar ik was welkom om langs te komen voor een apart examen.
Dat betekende dat ik snel aan het oefenen moest met de lage steun en zijwaarts verplaatsen. Dat zijn technieken die ik eigenlijk zelden gebruik maar toch wel handig zijn en nodig voor het examen KVA. Uiteindelijk bleek ik de enige kandidaat op woensdagochtend 16 april met twee examinators Nico en Ria.
Allereerst moest ik het theorie-examen doen. Dat examen vond ik makkelijker dan het voorbeeld examen in de KVA-reader. Na het nakijken en wat discussie tussen Nico en Ria werd er besloten om 0,2 punt van de maximale score af te trekken. Ik was vergeten dat zakken in zwemvesten handig zijn en waarschijnlijk ben ik nog ergens iets vergeten. Een 9,8 was een mooi begin!
Daarna ging het surfpak van aan met thermokleding eronder want het was behoorlijk fris ook boven het water. Nico trok tot mijn verbazing zijn droogpak aan.
De eerste opdrachten waren op het kanaal waar ik wat dingen moest laten zien als achteruitvaren en boogslagen. Ria gaf me extra tips m.b.t. boogslagen en roertje achter. Dat was fijn want kennelijk ging ik te snel dwars uit en remde wat teveel met roertje achter. Het zijwaarts verplaatsen met trek en duw en wrikslag ging beter maar ook hier kreeg ik tips.
Daarna gingen we een klein haventje in en moest ik slalommen tussen meerpalen. Op de terugweg spraken Ria en Nico een beetje in codetaal en lag Nico ineens ondersteboven achter mijn kajak. Ik probeerde hem te redden en dat ging aardig maar ik ging niet mee in het toneelstukje wat hij met verve speelde. Dus na wat aanwijzingen moest ik het opnieuw doen. Ik was er totaal niet op voorbereid want in de reader stond dat je je moest laten redden door een ervaren instructeur.
Verderop bij de steiger moest ik omslaan en mijn hielhaakredding ging goed. Daarna nog een keer omslaan en met de kajak naar de kant zwemmen om hem te legen. Mijn dunne surfpak was met thermo-ondergoed gelukkig warm genoeg maar de warme douche na afloop was wel heel lekker.
Volgens Ria was het examen klaar als mijn kajak weer op het dak lag maar ik had andere plannen. Nu ik toch in de buurt was wilde ik graag met de kajak de polder in.
Voordat ik de polder in kon varen moest ik nog even wachten op de uitslag. De kantine was gezellig vol met Kanowaard-vaarders die net een rondje hadden gedaan. Wat leuk is dat ze met een groepje naar ons TKBN rondje komen!
De uitslag was positief maar met de opmerking dat ze wel veel uitleg hadden gegeven tijdens het examen. Ik kreeg gelukkig wel te horen dat ik aanwijzingen snel opvolg. De aanwijzingen waren wel nuttig en ik heb daarom plannen om aan te sluiten bij lessen van Kees.
Na een applausje van de aanwezigen en het bedanken van Ria en Nico voor het afnemen van het examen en alle tips, ben ik weer in mijn kano gestapt. Het overdrachtspunt was me al aangewezen en Ria had me getipt dat ik even goed achterom moest kijken omdat het van de andere kant niet zo makkelijk te vinden was.
Eerst ben ik naar de veiling van Langedijk gevaren dat was bijzonder om te zien. Ik ben er ook even binnen geweest. Er waren daar veel mensen bezig om de boel weer klaar te maken voor het seizoen.
Daarna ben ik achter de veiling langs gevaren en onder een bruggetje door. Ik kwam in een mooie nieuwe wijk terecht, maar na een flink stuk varen bleek dat ik van daar af toch niet terug in de polder kon komen en dus ben ik maar weer terug gevaren. Eenmaal in de polder, heb ik genoten van de vele eilandjes en vogels maar ook hier is het een doolhof van slootjes die nog wel eens eindigen met een dammetje. Ik heb daarom de kaart van maps.me er maar bij gepakt en van de Oosterdel naar de Noorderplas gevaren. Wat een enorme luxe huizen daar! Bij de Noorderplas heb ik nog even stil gelegen bij een aalscholverkolonie.
Daarna nog even aan de noordkant gekeken en toen hield mijn telefoon er mee op dus zat ik zonder navigatie. Dan maar min of meer dezelfde route terug, die had ik nog wel onthouden. De vlaggen bij het parkeerterrein waren een mooi baken om weer bij het overdrachtspunt te komen. Op een gegeven moment herkende ik het slootje waar ik na de 1e afslag in terecht was gekomen dankzij de tip van Ria. Nog een keer overdragen en tussen de roeiboten het kanaal over en ik kon weer tevreden terug rijden na een hele mooie dag varen en een leerzaam examen.
Trektocht op de Dinkel 25 – 27 Oktober 2024
Een poos geleden opperde peddelvriendin Anita om het riviertje de Dinkel in Twente een keer te bevaren. De oorsprong van dit riviertje ligt net over de grens in Duitsland en meandert zo’n 46 km door Twente om in Duitsland weer uit te monden in de Vecht die vanaf Overijsselse Vecht wordt genoemd. Het riviertje volgt nog altijd zijn natuurlijk loop door het Dinkeldal met afkalvende kanten en juist aanwas aan de andere kanten. De natuur gaat in het dal gewoon zijn gangetje en er wordt geen onderhoud gepleegd om het riviertje bevaarbaar te houden. Het riviertje mag alleen bevaren worden tussen 1 september en 1 april en dan alleen met een vergunning. De vaaromstandigheden van de Dinkel kunnen sterk wisselen afhankelijk van waterstand en stroomsnelheid. Op de TKBN-site lezen wij de aanbeveling dat een snoeitang of takkenzaagje handige dingen zouden zijn om mee te nemen. Een andere aanbeveling is om het riviertje te bevaren in een wildwaterbootje.
Wij hebben geprobeerd om meer mensen enthousiast te krijgen maar stuitten op vele mensen die wel wilden maar allerlei andere verplichtingen hadden. Dus vertrokken wij op vrijdag 25 oktober slechts met zijn tweeën vanuit het mooie Westfriesland naar het mooie Twente. Op het dak twee zeekajaks en achterop twee fietsen. Vanuit de TKBN was op 5 oktober de Dinkel nog bevaren en een telefoontje naar die tochtleider leerde ons dat het varen met een zeekajak wel mogelijk was mits de vaarder een goede boot- en bochtbeheersing heeft en makkelijk uit de boot kan komen. Wij vonden en vinden die omschrijving wel op ons van toepassing.
Wij hebben een plek gereserveerd bij minicamping De Dinkelweide in De Lutte, de camping vlak bij de instapplek konden we niet bereiken. Vrijdagavond gearriveerd, tent opgezet, wat gegeten en de logistiek voor de zaterdag even doorgenomen in de kapschuur aan een picknicktafel. Het plan: ’s morgens de kajaks neerleggen bij de instapplek aan de Goormatenweg bij Losser. Dan met de auto en de fietsen naar het eindpunt bij Restaurant Paviljoen Lutterzand. Auto parkeren, koffie drinken en de 12 km terugfietsen naar de instapplek aan de Goormatenweg.
Dit lukt allemaal prima en na een mooie fietstocht in de zon zitten we om kwart over 12 in de boot en varen weg. Ons tempo ligt niet zo hoog omdat we enorm aan het genieten zijn van de natuur. En ondanks dat we lekker meegenomen worden door de stroming wordt onze snelheid wel beperkt door het moeten ontwijken van laaghangende takken, obstakels in het water en natuurlijk door het ronden van de vele bochten. Opkanten krijgt een extra dimensie als je door de stroming de bocht ingedrukt wordt richting wallekant. En tja, obstakels. Na ca. 4 km ligt er een dikke boom dwars over. We moeten er overheen. Anita gaat eerst: uitstappen met steun van de boom, zelf over de boom, boot omhoog op de boom, plets boot weer voor de boom (censuur), boot nogmaals omhoog, boot voorbij de boom. Terwijl Anita weer in haar boot probeert te komen, doorloop ik dezelfde riedel. Ook hier is censuur toegepast. Eindelijk de boot over de boom, deze ligt recht vooruit want voor dwarsleggen is geen ruimte dus de kuip is bijna 2 meter van me af. En daar wil ik toch echt wel in gaan zitten. Ja, zegt Anita, langs de kant is het ondiep en kun je naar je kuip lopen. Nou, de eerste stap lukt, de tweede ook wel maar die wordt gevolgd door zjiep en hopla kruispeil is bereikt. Anita grijnst mij meelevend toe. Iets verder kan ik wel op een zodanige hoogte staan dat instappen lukt. Fluks verder maar de zin in koffie en vooral ook een boterham neemt sterk toe. Ha, een punt waar we eruit kunnen. Lekker in de zon met schrik tot de ontdekking komen dat het al bij tweeën is en we net netaan 6 km hebben afgelegd. Hoe mooi ook, het tempo moet wel omhoog.
Dus snel kauwen en rap weer instappen om een kilometer verder weer een dunne boom of een dikke tak overdwars tegen te komen. Ik probeer er met een gangetje overheen te gaan maar mis gedacht, shocking klem. Niet geholpen door de stroming weet ik mezelf aan overhangende takken los te trekken maar lig dan nog steeds aan de verkeerde kant. Rechts struiken en links een ieniemienie oevertje van klei net boven het waterpeil begrensd door een steile oprijzende wal van klei van zo’n anderhalve meter hoog. Uitstappen en direct moet ik steunen met handen en voeten op de grond. Spiegelglad. Ik kijk op en zie Anita’s boot voorbij komen en Anita er met een beteuterd gezicht achteraan lopen, navelpeil bereikt. Ja, spiegelglad die klei, grijns ik haar meelevend toe. Anita wipt haar boot over de tak en gymnastiekt vervolgens zichzelf overheen. Na de tak kan ze via de kant weer de boot in. Ik doe hetzelfde vanaf de oever en houd het ditmaal droger maar zeker niet schoner, overal bagger of in goed Westfries: alles prut. Wat een avontuur.
Weer door en weer genieten. Dit gaat een poos goed tot we na zo’n 6 km in een S-bocht op een blokkade van takken, balken, een surfplank, nog meer takken, een bal en diverse plastic flesjes in onze vaart worden gestuit. Geen mogelijkheid om daar varende doorheen te komen. We stappen uit en trekken de boten op de kant. We blijken op een soort landtong te staan. We kunnen na een zeer korte wandeling door de brandnetels de boten voorbij de opstopping weer te water laten en instappen. En weer door. Wat nondedju, weer een dikke boom overdwars. Mazzel dit keer, we kunnen onszelf bij de oever precies onder de boom door friemelen nadat ik twee takjes die hinderlijk naar beneden hangen heb weggezaagd. Zaagje niet voor niets meegenomen en vooral fijn dat het water niet hoger stond.
We vinden het nog steeds geweldig al die bochten en ook de natuur maar we hebben toch wel een gezamenlijk ‘nee, niet weer moment’ gevolgd door opluchting als het riviertje net voor wat weer een flink obstakel lijkt, afbuigt. We varen nu door het Lutterzand. De rechteroever bestaat uit, hier en daar vele meters hoog, zand en je hoort overal het geluid van oeverzwaluwen. Google even geraadpleegd, hoe noem je het geluid dat een zwaluw maakt? “Een ingetogen, borrelende, kwetterende zang”. Aha. Dat zand is ook duidelijk hier en daar afgekalfd en naar beneden gekomen vervolgens door de rivier meegenomen en in de binnenbochten weer gedeponeerd. Anita loopt aan de grond en ik lach haar hartelijk uit om vervolgens zelf aan de grond te lopen en even hartelijk uitgelachen te worden.
Na 19,2 km en 5 uur varen zijn we bij het eindpunt. De boten trekken met de hulp van een spraakzame toeschouwer omhoog waar we ze neerleggen naast het parkeerterrein. Omkleden, boten op de koets en terug naar het instappunt om de fietsen weer op te halen. Om 19:00 uur rijden we het campingterrein weer op. Weer zijn we blij met de kapschuur met picknicktafels. Natte zooi even uithangen en snel een potje koken. Kwart voor 10 liggen we op een oor met het vooruitzicht om de volgende dag het rondje Linderbeek te varen. Dit onder het motto: Als je toch in Twente bent dan maar meteen nog een dag eraan vast plakken.
Zondagmorgen vroeg wakker want ja wintertijd, een uur erbij maar wakker is wakker. Het is grijs en het miezert, blech. Na het ontbijt en het inpakken van de natte tent, vertrek richting de instap bij de noordkant van Linderbeek waar deze uitmondt in de Beneden Regge. Drie kwartier laten moeten ons eerst eens even oriënteren bij dat startpunt, er zijn drie steigers bij drie verschillende waters. Wat is nou wat? We komen eruit en tegen 11 uur staat onze auto bij het eindpunt van de tocht aan de Beneden Regge en varen we weg op de Linderbeek. We hebben iets stroom tegen maar ook een klein windje in de rug. Het is heerlijk weer geworden. De omgeving is mooi, rustig en stil. De Linderbeek is gekanaliseerd wat te merken is aan de stuwen. We moeten er twee passeren. De stuwen zijn voorzien van goede steigers maar qua loopafstand wel een kanokarretje waard. Bij de derde stuw blijkt het overstappunt naar het Overijssels Kanaal (of is het toch het Zwols Kanaal?) te zijn. Dus boot eruit en hop boot aan de andere kant er weer in, in het kanaal. Tijd voor een pauze, wat een rust, wat een stilte. Aan het einde van het kanaal weer een stuw, dus weer eruit, boot op wielen en dan de Midden Regge in. De Regge is een oude rivier die na 1894 is gekanaliseerd. Tegenwoordig wordt getracht het natuurlijke verloop van de rivier in ere te herstellen. Ook de Regge mondt uiteindelijk uit in de Overijsselse Vecht.
Bij Hancate wordt de Midden Regge de Beneden Regge, met uiteraard een stuw. Ook hier een goed steiger en even tijd voor de laatste koffie en boterham. Om bij de instap aan de Beneden Regge te komen steken we de weg over en lopen langs een fietspad naar het steiger. Zonder verdere obstakels meanderen we heerlijk mee met de Beneden Regge. Wat een rust, wat een stilte en een leuke stroming mee (en wat lekker geen stuwen meer).
Na 17,6km en 5,5 uur varen zijn we bij het eindpunt, bij hoe kan het anders, een stuw met een goed steiger. Omkleden, boten weer op de koets en na het verorberen van de laatste gevulde speculaaskoeken of waren het speculaas gevulde koeken, gaan we huiswaarts. Moe, voldaan en met nog wat uitpak-, uitspoel- en uithangwerk in het vooruitzicht. Maar wat hebben we een heerlijk weekend gehad! Beide tochten zijn zeer de moeite waard. Ik zeg erbij dat ze wat mij betreft wel in de 1e categorie vallen (naar analogie van het wielrennen: een col van de 1e categorie, zwaar dus).
Peddel clinic 26 Oktober
Op zaterdagochtend 26 oktober was de clinic voorwaarts varen verzorgd door Kees Huisman .
De zon scheen en het was bladstil een mooi groepje van 8 leden hadden zich aangemeld waaronder een nieuw lid (Joke). Het is warm voor de tijd van het jaar.
Om 10.00 uur stond de koffie klaar en konden we van start met de theorie .W e kregen uitleg over de peddelslagen en opkanten van de boot.
Daarna gingen we gewapend met de peddel droog oefenen bij het parkeerterrein van de voetbal, daar hebben ze betonnen bankjes dat zich hier uitstekend voor leent.
Nadat de juiste zithouding en peddelslag waren getraind gingen we terug naar de loods om de kayaks op het gras te leggen waar we uitleg kregen over de verschillende kielvormen.
Om 12.00 uur tijd voor de lunch, we zochten buiten een plekje in de zon om ons broodje op te eten.
Het middagprogramma bestond uit praktijk dus iedereen in de boot en het water op .V oor de loods vaarden we heen en weer onder toeziende oog van Kees waarbij Frits de oefeningen voordeed.
De tijd vloog voorbij terwijl we leerden voorwaarts en achterwaarts peddelden , het oefenen van bochten, opkanten van de boot en 180 graden draaien. Als afsluiting gingen we slalommend over het water om al het geleerde nog een keer te herhalen.
Het was een heel gezellige en leerzame dag.
30 Augustus – 1 September 2024
Feestweekend na aanleiding van ons 40 jarig bestaand op de Camping Veerhof in Oostwoud.
Verslag van cursus KVA 2024
Om tijdens de rustige wintermaanden toch met de kanosport bezig te zijn heeft een aantal leden in de winter het theoretische gedeelte van de cursus Kanovaardigheid A van het Watersportverbond gevolgd.
In deze cursus zit een stuk theorie over kennis materiaal, veiligheid, vervoer en technieken. Ook de al wat meer ervaren kanovaarders onder ons staken toch nog weer wat extra kennis op over een goede tochtvoorbereiding en hoe te handelen bij onderkoeling of oververhitting.
In het voorjaar is bij de loods en bij het strandje in het Streekbos geoefend met het praktijkdeel. Technieken als voorwaarts varen, achterwaarts varen, zijwaarts verplaatsen, boogslagen, lage steun, remmen, gecontroleerd omslaan en onder water uitstappen werden uitgebreid geoefend. In tegenstelling tot wat de naam van de vereniging doet vermoeden, varen de meeste leden in een kayak. Het grote verschil tussen een kano en een kayak is dat de kajak van boven dicht is, met slechts een mangat in het midden. Om te voorkomen dat er tijdens het varen water in de boot komt, draagt de kajakvaarder een spatzeil wat om het mangat gespannen zit. Het is van groot belang dat de beginnend kajakvaarder leert om het spatzeil onder water los te kunnen maken voor het geval dat de boot onverhoopt omslaat. In de wintermaanden wordt dit ook geoefend in het zwembad.
De opgedane theoretische kennis werd zaterdag getoetst tijdens het examen, in de middag was het tijd voor het praktische onderdeel. Onder het toeziend oog van de examinator werden er op de natte ijsbaan van Lutjebroek de grote boogslagen gedemonstreerd, de soepel kerende boten vormden tussen de bloeiende waterlelies een mooi ballet. De smalle slootjes verderop waren een prima locatie om te laten zien dat de leden het zijwaarts verplaatsen en achteruit varen onder de knie hadden. Tot slot was het tijd om met boot en al kopje om te gaan, gelukkig had iedereen het onderdeel redden onder de knie en zat een ieder binnen mum van tijd weer veilig in de boot. Na een laatste kapseizing moesten de boten al zwemmend terug naar de loods worden gebracht. De examinator was tevreden en gaf alle deelnemers een dikke voldoende zodat zij hun diploma in ontvangst konden nemen.
Fotos van de avondvierdagse van 17-20 Juni 2024
Pinksterweekend 2024 in Winsum
Verslag PoseidonPinksterPeddel
Op vrijdagmiddag, 17 mei om 15 uur, verzamelden Anita, Tineke, Cathy en Frits zich bij de loods om de trailers te laden met de kajaks die nog mee moesten. Toen alles goed vast stond en er geen peddel vergeten was, vertrokken we naar het hoge Noorden. Door de wegwerkzaamheden rond Groningen reden we via Leeuwarden en Lauwersoog naar Winsum. Zonder file arriveerden we op de Camping Marenland.
We werden verwelkomd door de leden die op eigen gelegenheid reisden. Eerst de tentjes opzetten, de trekkershut inruimen, daarna nog een snelle warme maaltijd opeten en niet te laat naar bed. Want zo’n eerste nacht is altijd wat onwennig, is het niet het kraken van matrasjes of het snurken van de buren of het openritsen van tentjes voor nachtelijke sanitaire stop, of het iets te luid neuriën, de wandjes van tenten zijn en blijven erg dun. Ook het matrasje in de trekkershut kon nog wel een upgrade gebruiken. En..morgen, zaterdag, stond tenslotte de eerste tocht van ruim 22 km op het programma.
Anita en Tineke hadden alles perfect voorbereid en enkele, geplastificeerde, kaarten werden uitgereikt. Om 10 uur was iedereen klaar voor vertrek en peddelden we er vrolijk op los.
Groep 1 verkoos een kleinere ronde te varen om te testen of spieren en botten nog in goede conditie waren. Groep 2 vond het na het passeren van een mini-stuw (even uit de boot en er weer in) tijd worden voor een koffie-stop. In het prachtige Groningse land zaten we heerlijk in de zon weer nieuwe energie te tanken. Ook Milka (de hele lieve hond van Hennie en Fred) was blij om even lekker te kunnen rennen en even in het water te plonsen.
Alles weer inladen en daar gingen de peddels weer te water. Tja en toen kwamen er 2 uitdagingen op ons vaarwater. De eerste – voor mij onbekende – “Wip-Wap” stuw. Eem soort kantelklep waar je tegen aan moest varen, zodat die klep kan omklappen. Zo gemakkelijk ging dat echter niet en dus besloot Fred uit te stappen en de klep een handje te helpen. Dat ging stukken beter. De tweede uitdaging lag vlak daarachter in de vorm van een super-lage brug. Niet alleen erg laag, maar ook nog lang. Plat op je buik op de kajak en handen aan de railing of het plafond van de tunnel er doorheen schuiven. Ook de techniek van 2 kajaks die schuin tegen elkaar aan liggen werd toegepast. Helaas was de tweepersoonskajak van Hennie en Fred te hoog. Anita twijfelde geen moment en worstelde zich weer terug en sleepte vervolgens de tweepersoonskajak onder de brug door! Na een heerlijke (cappuccino met appelgebak en slagroom) stop in Garnwerd vertrokken we met een aantrekkend windje tegen richting Winsum. Wel nog even door een sluisdeur de sluis in en via een “Wip-Wap” de sluis weer uit. Bij deze “Wip-Wap” hielp Jaap iedereen veilig en zonder al teveel gekraak het Winsummerdiep op.
Na een prachtige dag varen was het nu tijd voor de aprês-peddelpraat. Met koude biertjes, rosé en nootjes werd het al snel gezellig en de zere handen en schouders snel vergeten. Na ampel overleg (helaas te snel voor Nico en Marleen, Nico was al lekker aan het koken)) werd besloten om de plaatselijke Chinees te overvallen. Van de overvloedige en smakelijke Indische rijsttafel werd genoten en na een ijsje of koffie werd de dag besloten met een kleine rondgang door Winsum, gevolgd door een Tikkie van Tineke die alles had betaald.
De eerste Pinksterdag vertrok het hele gezelschap, aangevuld met Martin, voor de tweede tocht. Nico en Marleen besloten het rustig aan te doen, maar hebben wel in de kajak gezeten. Zeker voor Nico eerst onwennig en even zoekend naar het juiste evenwicht. Bravo dat jullie hebben doorgezet en toch konden genieten van het Pinksterweekend. Karin en Jaap&Simone bleven aan wal en gingen wandelen of fietsen.
Na ongeveer 5 km arriveerden we in Onderdendam. Ook weer een mooi dorpje met een restaurant in de molen, maar helaas nog dicht. Dus koffie uit eigen thermosfles en wraps met zalm uit een zakje. Na enige discussie met de eigenaresse van het huis en blijkbaar ook de wallenkant mochten we toch wel een kwartiertje blijven zitten.
25 Februari 2024
Rondje Broek op waterland – Den Ilp van 21 km
7 Oktober 2023
Oefening met Reddingsstation Warder bij flink wat wind.
En nog een filmpje oud de oude doos. Oefening met de Reddingstation Wijdenes bij windkracht 6-7 in 2015
22 oktober 2022
Zwembadtraining in de Koet
Zwembadtraining nieuwe stijl
22 oktober was de eerste training in de nieuwe stijl waar Kees Huisman de training verzorgde. Het doel van de training is om leden zelfverzekerd en veilig te laten varen. Aandacht is besteed aan kniehoog in/uit stappen vervolgens de hoge en lage steunen en de juiste peddelslag.
Ook is uitgebreid aandacht besteed als je onverhoopt wel omslaat met de kano, de bijbehorende reddingen zoals de X-redding maar ook hoe je iemand kan redden als deze in het water belandt. Dus zeker goed om ook een les te volgen, is het niet voor je zelf dan wel om iemand te kunnen helpen. Al met al een hele leerzame middag in zwembad De Kloet.
16 oktober 2022
Voor de afsluitende tocht van dit jaar hadden we onszelf uitgenodigd bij Kanovereniging Edam. Zij hebben een mooi clubgebouw met grote loods aan het Oorgat. Het Oorgat ligt aan het water tussen de Zuiderzeesluis en het historische centrum van Edam. Vanaf de steiger kun je richting het Markermeer of naar de binnenwateren door de grachten van Edam of naar de Purmerringvaart.Nadat we van koffie en koek waren voorzien gingen we het water op, vergezeld door twee leden van Edam. Zij wezen ons de route op het water op deze prachtige herfstdag. Via de ringvaart kwamen we in de sloten rond Middelie . Een kudde nieuwsgierige koeien kwam op ons toe gehuppeld, we namen ter plekke een pauze in de boot om van hun gezelschap te genieten en een paar mooie foto’s te maken. De tocht telde drie overdragingen welke soepel verliepen. De middagpauze hielden we midden op een rustige weg waar we onze stoeltjes uitklapten. Het midden op de weg geparkeerde picknickende gezelschap zal een vreemde gewaarwording zijn geweest van de passerende voorbijgangers. We vervolgenden de mooie landelijke route naar Hobrede waarna we weer naar de basis terug peddelden. De dag sloten we af met een grote stapel versgebakken pannenkoeken. Het was al met al een zeer geslaagde dag, KV Edam bedankt voor jullie gastvrijheid!
3.09. -05.09. Zeevaardersweekend in Edam
Gestart vanaf het clubhuis van Poseidon en na de camping van Edam gevaren, via de overhaal in Broekerhaven.
26.03.2022
Voor de eerste keer zijn wij gastheer voor een tocht met leden van de TKBN. Met in totaal 27 kaakvaarders gingen wij vanuit ons Clubhuis het water op voor een rondje door de Streek, door Enkhuizen een door de Weelen.
Tochtje na de Kreupel, 25.09.2021 onder de leiding van Kees
Zeevaardersweekend vanuit Zwolle
Gouwe Stolpentocht
4 juli 2021 Eilandspolder
Om 8,30 verzamelden 7 leden zich bij de loods om een rondje
eilandspolder te varen. Deze tocht werd georganiseerd door Peter en
Milco. Eugene, Irene , Rene en Annuska laden de boten op de trailer
klaar voor vertrek. De opstap was in de Rijp op het parkeerterrein waar
ook Jaap en Simone zich bij de groep voegden. Met aangename
temperatuur vaarden we het dorp uit richting de polder met veel riet en
gras helaas weinig vogels gezien. Het was windstil en het werd al snel
warm maar een prachtige dag om de natuur te bekijken, bij
Schermerhorn vaarden we achter de huizen langs en konden zo de
mooie tuintjes bewonderen. Vlak voor de monumentale molens bij
Schermerhorn doken we de polder weer in, op zoek naar een goede
pauze plek. Rond 12.00 uur strijken we neer bij een aanlegsteiger en
hebben er dan al 11 km op zitten. Na de lunch volgen we de nrs op de
palen en na een smal slootje duikt er een haventje op met restaurant
waar we getrakteerd worden op een heerlijk ijsje.
We vervolgen onze weg en komen op een klein meertje waar het erg
rustig is, we nemen even een drijf pauze om ervan te genieten, daarna
is het nog een klein stukje varen, de temperatuur stijgt en met een licht
briesje in de rug worden we zo weer terug naar de Rijp geblazen, al met
al een mooie tocht van 21 km.
Iedereen bedankt voor de gezelligheid
En de organisatie bedankt voor de mooie tocht.
Zondag 13 juni, 2 e vaardag in de Biesbosch.
Om 9.00 uur vertrokken we met z’n allen(Anita, Anouschka,
Renée, Nico, Marleen, Klaas-Dirk, Linda, Jan de achtervaarder, Fred en Hennie) van minicamping De Geitenbrij te Hank naar de afgesproken plek, waar we Paul onze gids van deze 2 dagen weer zouden ontmoeten.
Deze vaardag ontbraken Peter en Sabine (de vakantievierders), Milco en Jan.
Deze dag voeren we door de prachtige wateren van de Biesbosch.
Omdat Paul al 20 jaar vrijwilliger was bij Staatsbosbeheer, liet hij ons varen door bijzondere
kreekjes die niet toegankelijk waren voor toerisme. Bevers zagen we niet, maar we zagen wel de diverse in-en uitstapplaatsen van de bevers en hun sporen, o.a. de platgetrapte oeverkanten en de kaalgevreten boomstammen.
Af en toe liet Paul ons stoppen, zodat hij wat geschiedenis over de Biesbosch kon vertellen, o.a. over de oorlog en hij liet ons ook de plek zien waar een gedeelte van de film”Het zwartboek”is opgenomen.
Door zijn connecties mochten wij ook aanmeren bij de Amalia Hoeve, waar wij hartelijk ontvangen werden door Henny , een vriendelijke vrouw van 78 jaar die daar sinds 20 jaar verblijft om het te bewaken tegen vandalisme en te onderhouden.
We mochten daar ook een kijkje nemen in de immens grote schuur, gezien de afwerking met zijn nostalgische tegeltjes in de koegang en groep, moet dit indertijd van een zeer rijke boer zijn geweest.
Inmiddels is de Amalia Hoeve een rijksmonument.
Na afscheid genomen te hebben en wat gegeten en gedronken te hebben, ging onze tocht weer verder door diverse mooie kreekjes. Met af en toe een informatief verhaal van Paul.
Na ruim een uur te hebben gevaren, belandden wij bij onze 2 e afspraak en stop. Alweer had Paul voor ons iets geregeld, dit keer mochten wij aan wal bij de boswachter, die op een eiland samen met zijn vrouw en 3 jonge kinderen woont.
Wij mochten op dit prachtige terrein een kijkje nemen.
Het was een prachtig stuk natuur met nog een apart verscholen huisje, waar diverse
onderzoeksgroepen gebruik van mogen maken.
Na afscheid te hebben genomen van de boswachter moesten we nog een uurtje varen naar de opstapplaats. Eenmaal de boten op de trailer te hebben geplaatst reden we weer richting camping de Geitenbrij.
Een deel van de groep ging inpakken en huiswaarts en een ander deel bleef nog een nachtje. Een prachtig vaarweekend met mooi weer in een mooie omgeving met onder begeleiding van een fantastische gids Paul en onze zorgzame achtervaarder Jan.
Fred en Hennie
Rondje vanuit Werkendam in de Noordwaard.
Direct nadat onze kanovereniging Poseidon zich aangesloten had bij de TKBN kregen we een vriendelijke uitnodiging van Paul Knaapen voor een weekend in de Biesbosch. Helaas moest ik op zondag werken dus voor mij was alleen de tocht op zaterdag een optie.
Zaterdagochtend heb ik de Bandijk en Steurgat in Werkendam ingetypt in mijn navigatiesysteem en gekeken waar ik uit kwam. Tot mijn verrassing moest ik vlak achter Gorkum zijn. En inderdaad op het aangegeven parkeerterrein stond Paul samen met Jan Zelf (mij bekend van een weekend aan de Brouwersdam met KVIJ) te wachten op de leden van Poseidon. Uiteindelijk hebben we met een stuk of 12 leden gevaren. Een gezellige groep waarbij afstand houden ook niet zo’n probleem was.
Noordwaard
Op de kaart van het parkeerterrein kregen we een uitleg waar we zouden gaan varen in de Noordwaard. Voor mij was dat een beetje een teleurstelling want ik had op de Biesbosch gerekend maar die bleek voor zondag op de agenda te staan (slechte voorbereiding van mijn kant). De Noordwaard is een nieuw aangelegd overloopgebied voor de Merwede met erg veel aandacht voor natuurontwikkeling.
Bloemen en vogels
De teleurstelling was al snel over toen bleek hoe mooi dit nieuwe overstromingsgebied is. Werkelijk een prachtige omgeving met veel bloemen en planten zoals vergeet-me-nietjes en lisdoddes. Ook kwamen we allerlei watervogels zoals ganzen, tureluurs, fuut etc. tegen. Voor mij was het geweldig om de leeuwerik weer eens te horen zingen. Geen wonder dat dit vogeltje zeldzaam is. Je moet ook af en toe stoppen met zingen in de lucht en voor jezelf en je jongen zorgen. Het hoogtepunt wat betreft het vogels kijken was tijdens de pauze. Er stonden verdacht veel vogelaars met grote telelenzen klaar en inderdaad na wat gegak van ganzen kwamen er twee enorme visarenden overvliegen.
Stilte en geen moterbootjes
De Noordwaard heeft nogal wat ondiepe slootjes. Kanovaren gaat er meestal wel goed maar motorbootvaren is vaak niet mogelijk dus dat is fijn en rustig varen. Je komt alleen wat andere kayakkers en open kanovaarders, waaronder ook wat huurders, tegen. Het gebied is heel geschikt voor beginnende kanovaarders. Denk er wel aan om je eigen eten en drinken mee te nemen. Veel horeca heb ik niet gezien.
Voor Paul was deze route niet helemaal bekend, dus we hebben nog een paar mooie extra slootjes gezien. Jan Zelf heeft de achtervaardersrol zeer serieus op zich genomen. We kwamen allemaal dik tevreden weer terug op ons beginpunt waarvandaan het grootste deel op weg naar camping Geitenbrei ging. Helaas moest ik weer naar huis. Gelukkig nodigde Paul me uit voor een tochtje in de oude Biesbosch op een andere dag. Ik ga zeker proberen om nog een keer met hem mee te varen.
West-Friesland
Wij hebben Paul uitgenodigd om een keer in West-Friesland (niet te verwarren met Friesland) langs te komen. Want als je als kayakker West-Friesland niet kent, moet je zeker een keer komen peddelen in de Lutjebroeker Weelen en Enkhuizen of van Andijk naar de Kreupel of over het Markermeer naar de Markerwadden. Onze vaarmogelijkheden zijn divers en bijna net zo mooi als die in de Noordwaard. Helaas is het hier in de slootjes wat minder rustig.
Paul en Jan van harte bedankt voor de uitnodiging en jullie hulp bij een fantastische dag varen met fijn weer!
Voor meer info zie: https://np-debiesbosch.nl/wp-content/uploads/2014/12/Kanoroutes-Brabantse-Biesbosch.pdf
Wij deden mee aan de nationale opschoon dag op 20.03.21.
Met 12 leden deden wij mee om de oevers van ons vaargebied en rond om het clubhuis op te schonen. Wij konden zo een heleboel troep verzamelen war voor die dag wel leuk was maar opzicht toch wel een triest gebeuren is.
Rondje Leusden
Op zondag 11 oktober voeren we met 14 mensen het rondje Leusden. Een prachtige kanoroute iets ten zuiden van Amersfoort. Bij het begin van de tocht beloofde het al een mooie route te worden, de zon scheen door het prachtige herfstbos heen, dat hadden we niet meer durven hopen na een regenachtige week.
Dat het een tocht met vijf overdragingen zou worden was ons al verteld, maar het viel mee dat er overal goed begaanbare steigers waren. Dat het er uiteindelijk zes zouden worden kwam omdat het water blijkbaar hoger stond dan bij het voorvaren een maand eerder; een aantal durfden het aan om plat voor-of achterover gebogen onder een wel heel lage brug door te varen, de rest koos eieren voor z’n geld en besloot toch maar even uit te stappen.
De route bestond uit twee met elkaar verbonden wateren: de Heiligenbergerbeek die door een mooi bos en natuurgebied vol kwetterende eenden slingert en het Valleikanaal. Dit kanaal loopt langs de bekende Grebbelinie, al in de 18de eeuw gegraven, met oude bunkers en verdedigingswerken.
Halverwege de ca 16 km lange route hebben we met z’n allen een stop gehouden om even wat te eten, we werden zelfs nog verrast met lekkere appeltaart. Daarna viel de groep weer in kleinere groepjes uiteen, wat op zich wel efficiënt werkte bij de overdraagplaatsen, zo maakten we ruimte voor elkaar en kon ieder in z’n eigen tempo varen. Helaas toch een paar buien in de middag, maar al met al viel dat best mee en hadden we toch weer een hele mooie dag gehad.
19 september 2020
Tochtje Bergermeer en Alkmaar georganiseerd door Simone en Jaap.
Een 24-uurs vakantie, 25+10 kilometer gevaren
Het verenigingsweekend dat we zouden houden in Sneek ging vanwege de Corona-perikelen niet door, maar varen met zn tweeën mocht wel, dus besloten Anita en ik onze eigen 24 uurs vakantie te maken. Zaterdag werden we met de kajaks op de trailer weggebracht naar het strandje van Schellinkhout. Het was daar druk met windsurfers die hun kunsten vertoonden op de golven, want het stond windkracht 4. Dat betekende voor ons dat we flink moesten peddelen voordat we de bocht in zuidelijke richting konden nemen. Na een uur hielden we onze eerste pauze op het strandje van Wijdenes, en kon ik even bijkomen van mijn eerste ervaring op groot water met matige wind. We vervolgden onze tocht naar Broekerhaven, nu met de wind in de rug, een intensief stuk, zeker voor ondergetekende poldervaarder. Bij Broekerhaven sleepten we onze boten de wal op, we konden geen gebruik maken van de overhaal, maar zonder al te veel moeite konden we onze boten overdragen naar de polder alwaar we de ons bekende route naar de loods vervolgden. Daar onze kampeerspullen gepakt en verder gepeddeld de polder in op naar onze kampeerplek. Tijdens onze donderdagse vaartochten waren we er al vaak langs gevaren, een klein rond eilandje van nog geen 30 m2, aan de randen begroeid met wilgen die aan alle kanten over het water hangen. We hadden de eigenaar van te voren om toestemming gevraagd om daar een nachtje te kamperen en dat was geen probleem. Als je bij de Lutjebroeker Weel zo’n 1,5 kilometer richting Enkhuizen vaart is het niet te missen. De enige voorziening is een vuurplek, waar we nadat we onze tentjes hadden opgezet en wat te eten hadden en klaargemaakt, een mooi vuurtje hebben gemaakt. Toen ik ’s nachts nog even de tent uitging om te plassen zag ik een prachtige sterrenhemel die ik al lang niet meer zo helder had gezien en in de ochtend genoten we van alle vogelgeluiden om ons heen.
Na ons ontbijt vaarden we ons bekende rondje verder naar de Enkhuizer binnenstad, de zon scheen al lekker en we kwamen nog meerdere vroege vogel kanovaarders tegen, terwijl er nog geen motorbootjes te bekennen waren. Heerlijk om zo door de ontwakende stad te peddelen, we spotten zelfs nog twee ijsvogels en konden een duif bevrijden die met zijn vleugel in een stuk visdraad was blijven hangen. Tegen 12.00 uur waren we weer terug bij de loods, heel voldaan over deze 24-uurs vakantie.
Irene
Amsterdam Light Festival 2019/2020
4 januari 2020
Met een klein gezelschap gingen we naar Amsterdam om het Amsterdam Light Festival per kano te bekijken. Tijdens dit festival zijn de grachten en en de binnenstad prachtig verlicht en kunstenaars vanuit de hele wereld creëren speciaal voor dit festival lichtkunstwerken. Wij wisten een handige plek aan de Amstel waar we de trailer konden parkeren en de kano’s te water konden laten. Zo gauw we in onze boot zaten was het al een belevenis. Richting de stad vaar je langs honderden woonboten die een plekje in de Amstel hebben en vanuit je kano kun je daar mooi naar binnenkijken. Al snel doemden de gebouwen van het Amstel Business Park voor ons op en volgden wij de bocht naar links richting de stad.
Aan de linkerkant zagen we het prachtig verlichte voormalige Raadshuis van Nieuwer-Amstel, hoe vaak ben ik daar al niet met de auto langsgereden, maar pas nu vanaf het water zag ik hoe mooi dat gebouw daar staat, ooit gebouwd tegen de buitengrens van die gemeente om de grens met Amsterdam duidelijk aan te geven. Bij de Amstelsluizen begon de echte route, we vaarden gelijk door een kunstwerk heen. Van alle kanten zagen we lichtflitsen en werden we als het ware gefotografeerd door bezoekers aan de kant. Richting de mooie Magere Brug werd het steeds drukker en belandden we uiteindelijk in een soort stoet van rondvaartboten die hun bezoekers ook het Festival lieten zien. We moesten overal goed opletten, want het was druk, zeker bij enkele smalle bruggen en in je kano ben je dan best wel klein, maar het is allemaal prima gegaan. We vervolgende onze route in een grote ronde om Artis heen om uiteindelijk bij het Scheepvaartmuseum uit te komen. We vaarden langs het imposante VOC-schip de Amsterdam en het Nemo in het Oosterdok. En kwamen uiteindelijk via de Hermitage en Carré weer op de Amstel.
Grappig was dat we zelf ook een soort attractie waren, we hadden onze kano’s versierd met feestverlichting en zijn door heel wat bezoekers op de foto gezet. Zelfs de crème de la crème in het Amstelhotel stond op van hun stoel tijdens het diner om naar ons te kijken. Ik ben er van overtuigd dat wij vanuit onze kano’s het festival op de beste manier konden beleven en voldaan over deze mooie avond kwamen we rond 23.00 uur dan ook weer bij de loods aan in Grootebroek.
Mei 2019
Weekend in de buurt van Dordrecht aan de Wantij
Met een tocht door de Bieschbosch en een tocht door Dordrecht.
Afsluittocht Eilandspolder, 21.10.2019
Wij zijn in De Rijp gestart en hebben een leuk rondje van 18 km via Graft, Driehuizen, Noordeinde en Grootschermer gevaren. En dat alle bij mooi windstil sonnig herfstweer.
Rondje Andijk – de Kreupel – Medemblik (Jan Dijkstra)
Zondag 7 april 2019,
een weekend met meerde Peddelpraat activiteiten, gingen vijf Peddelaars (Ruud van de Argonauten uit de Rijp en Kees, Andre, Peter en Jan van Poseidon uit Grootebroek) op pad voor een rondje van 22 km. Het weer was erg mooi voor de tijd van het jaar en we begonnen het eerste stuk naar het Noorden met 3 Bft tegen. Niet zo ver van de dijk voor Andijk konden we het observatiehuisje van de havenmeester op de Kreupel al zien. De golven vielen mee en we konden lekker doorvaren met dit vijftal.
Na ruim een uur peddelen kwamen we aan in een, op de vogels na, vrijwel uitgestorven haven op de Kreupel. Er lag een zeiljacht met een vogelliefhebber gezien de professionele kijker op de steiger. De havenmeester was nog in winterrust.
Na wat eten en drinken en het strekken van de benen ging het verder richting Medemblik.
Voor Medemblik moesten we ten noorden van de zeilwedstrijdbanen langs. De noordelijkste was in gebruik door een enorme vloot Lasers (een eenpersoonszeilbootje). Leuk om te zien hoe er met de bootjes gevaren werd.
Daarna kwamen we in het zicht van het stadje de Friesland tegen. De Friesland is de oude veerboot van Terschelling die nu in het rondje stoomtram Hoorn – Medemblik, veerboot Medemblik -Enkhuizen en NS-trein Enkhuizen – Hoorn zit. Theo de schipper is een bekende van me en ik weet dat hij een beetje nerveus wordt van kleine bootjes en kano’s. Dat is ook niet gek met zo’n hoog en moeilijk bestuurbaar schip. We zijn maar ruim achterlangs gegaan. De boot zat goed vol met toeristen die ook genoten van het mooie weer.
Achteraf hoorde ik dat Kees de Friesland opgeroepen had via de marifoon. Dat had hij kennelijk ruim op tijd gedaan, want Theo had ons helemaal niet gezien. Theo was verbaast dat een kanovaarder een marifoon gebruikt, maar hij was er wel blij mee.
De haven van Medemblik was gelukkig niet druk en we konden rustig foto’s van het kasteel Radboud maken.
Op de foto zie je het niet zo goed, maar het was prachtig zonnig weer met bijna 20 graden.
Nadat we wat gegeten, gedronken en wat bijgekomen waren, was het tijd voor de laatste etappe naar Andijk. We gingen mooi tussen de wedstrijdbanen en de wal door. We hadden een schitterend uitzicht op een vloot zeilboten met mooie gekleurde genakers (een soort ballonfok).
Toen zagen we iets merkwaardigs. Er lag een catamaran met de voorpunten omhoog in het water. We hoorden een hoop geroep en gelach. Daarna kwam er ons een speedboot voorbij van de wedstrijdcommissie. We dachten dat die ging helpen maar ze gingen er met grote snelheid langs.
Aangekomen bij de Catamaran bleek dat er drie jongens op zaten, die bij gebrek aan wind, maar wat anders waren gaan doen. Het was komisch om te zien. De ene keer lag de boot op zijn kant en dan weer meet de voorpunten omhoog. De jongens hadden er duidelijk lol in. Hulp was niet nodig en voordat we verder voeren lag de catamaran alweer goed.
Al met al was het een prachtige tocht. Zonde dat er niet meer mensen mee waren. Ik had 24,7 km op de teller staan. Hopelijk gaan er komend jaar meer mensen mee.